Elly Dunnewold - Spel Zonder Grenzen
Christos Moustakas (JSFnet Griekenland)
read in English - διαβάστε την συνέντευξη στα Ελληνικά

HOE HET ALLEMAAL BEGON MET DE DEELNAME VAN MONTFOORT AAN ZESKAMP 1973/1975:

Eind 1973 stond in de krant: “Montfoort gaat deelnemen aan Zeskamp”. Het Zeskamp-comité bestond uit burgemeester H.A.C. Middelweerd, dhr. H.A.C. Middelweerd, dhr. M.J.L. Staatsen, notaris H.T. Coebergh, dhr. P. vd Zwaag en H.B.J. Bonenkamp. Ze dachten dat dit een goede manier zou zijn om de stad Montfoort op de kaart te zetten, zowel in Nederland als de rest van Europa!

Degenen die wilden deelnemen, moesten oefenwedstrijden doen in de Kromhout Kazerne in Utrecht. Vier binnensporten en een hindernisbaan stonden op het programma. Er was een onpartijdige jury die besloot wie de meest capabele, snelste, en zoals Barend Barendse altijd zei, de meest krachtige was. De beste 10 heren en de beste 10 vrouwen werden gekozen voor de maanden februari en maart om deel te nemen aan de echte Nederlandse Zeskamp.

Ik wilde heel graag deelnemen aan Zeskamp, omdat ik erg sportief was. Mijn ouders en ik waren in 1972 net naar Montfoort verhuisd, dus deelnemen aan Zeskamp zou een geweldige manier zijn om een hoop nieuwe mensen te ontmoeten en nieuwe vrienden te maken. Ik was erg blij uitgekozen te worden!

WIE ZAT VOOR MONTFOORT IN DE SELECTIE VAN ZESKAMP?

In de selectie van Montfoort werden 20 spelers geselecteerd voor Zeskamp poule C.

  • Captain: Wim van Jaarsveld
  • Trainer/coach: Gert Sluys
  • Mannelijke deelnemers: Wim van Beesd, Ton Admiraal, Ted de Wit, Jan Vlooswijk, Cor Vlooswijk, Piet Bos, Ruud Consen, Theo Vergeer, Gerard Vlooswijk. Jan Verkleij.
  • Vrouwelijke deelnemers: Addie Klijs, Hanneke van Vianen, Tineke Peek, Josien van Doesburg, Cobie Bontje, Joke Oostrom, Bep Kraan, Ria Out, Nel van Beesd, Elly Dunnewold.

HOE VAAK PER WEEK WAREN ER OEFENINGEN EN WAAR WAREN DIE?

De voorselectie van het team van Zeskampteam Montfoort was heel erg gemotiveerd om Zeskamp en Spel zonder grenzen te winnen en ze oefenden drie keer per week. Naast de oefeningen buiten werd er ook geoefend in een grote zaal, die werd verleend door de directeur van het bedrijf Thermogas, dhr. H. Bonenkamp. We oefenden de slalom op minibikes en andere spellen.

WAT WERD ER GEDAAN OM MEER SPORTVAARDIGHEDEN ONDER DE KNIE TE KRIJGEN?

In januari ging het hele team naar Ahoy in Rotterdam, waar de Zeskamp-wedstrijden van groep B werden gehouden. Met dit bezoek kregen we echt de smaak te pakken!
Onder de teams zelf werd een mini-Zeskamp gehouden in Rotterdam en Zwijndrecht, ter voorbereiding van de tv-uitzending in de Groenoordhal in Leiden.
Montfoort, Hoogvliet, Zwijndrecht, Maassluis, Pijnacker en Albatros waren erg aan elkaar gewaagd en wonnen de eerste plaats over en weer.

Presentator Dick Passchier noemde Montfoort “een groot klein team en een echt Zeskamp-team”. Het zag er goed uit voor het Montfoortse Zeskamp-team en ook tijdens de camerarepetities die op zaterdagmiddag in de Leidse Groenhoordhal werden gehouden bleef Montfoort favoriet
Helaas ging het tijdens het laatste spel in Leiden (kokosnoten overbrengen) helemaal mis en Montfoort eindigde op een gedeelde derde plaats met Wierden.
Gelukkig was Montfoort nog steeds gekwalificeerd voor deelname aan Spel zonder grenzen (JSF).

HOE BEREIDDE MONTFOORT ZICH VOOR OP MANNHEIM?

In 1975 deed Nederland mee aan Spel zonder grenzen met de steden: Hoogvliet, Zwijndrecht, Steenwijk, Veldhoven, Montfoort en Bedum.
De geluksfactor is heel belangrijk om deel te nemen in Spel zonder grenzen, omdat de kandidaten worden ingedeeld in verschillende spellen door geluk, in tegenstelling tot Zeskamp.
Montfoort werd ingeschreven om op 15 juli 1975 Nederland te vertegenwoordigen in Mannheim.
Naast Montfoort uit Nederland werden de andere deelnemende teams op dinsdag 15 juli 1975 in Mannheim: Kilmarnock uit Schotland, Aix les Bains uit Frankrijk, Temse uit België, Faido uit Zwitserland, Bosa uit Italië en Füssen uit Duitsland.
Montfoort's Spel Zonder Grenzen team bestond uit dhr. Ton Admiraal, Piet Bos, Wim van Beesd, Ruud Cons, Jan Vlooswijk, Jan Verkleij, Ted Wit, Theo Vergeer en captain/coach Gert Sluys en bij de vrouwen uit: Elly Dunnewold, Hanneke van Manen, Tineke Peek, Ria Out en Coby Bontje (reserve) en de vrouwelijke coach Joke Oostrom.
Het team van Montfoort fitnesste veel.
De laatste week voor de wedstrijd in Mannheim had het team veel geoefend.
De organisatie lekte alleen uit dat het thema 'communicatie' was, bijvoorbeeld het werk van de post.
Daarom trainde het team van Montfoort veel met zware postzakken en stapels telefoonboeken. Het programma had ook een bezoek aan het hoofdpostkantoor in Amsterdam.

WAT WAS HET PROGRAMMA TIJDENS HET VERBLIJF IN MANNHEIM?

Zaterdag 12 juli namen we de bus van Montfoort naar Mannheim. De NCRV had ervoor gezorgd dat het team werd ondergebracht in het Seehotel Hemsbach net buiten Mannheim. Met warme tropische temperaturen was het ideaal dat het hotel een zwembad had. De teamleden waren dan ook erg blij dat ze konden zwemmen in het zwembad.
Zondagmiddag werden de spellen getoond in het Rhein-Neckar-Stadium. Het team van Montfoort was optimistisch.
Maandag stond er een boottocht op de Neckar voor alle teams op het programma. Maandagmiddag was de eerste camerarepetitie. Dinsdag was het een extreem hete dag in Meinheim – een echte hittegolf – en in de middag met de generale repetitie zweette iedereen in de dikke postuniforms en andere pakken. Montfoort had een slechte repetitie en wist dat het die avond, tijdens de echte wedstrijd, beter moest gaan.

.

   

HOE DEED MONTFOORT HET TIJDENS DE GROTE WEDSTRIJD SPEL ZONDER GRENZEN (JSF) IN MANNHEIM?

Met 6000 toeschouwers en miljoenen kijkers deed Montfoort goede zaken voor Nederland! De andere Nederlandse teams deden het niet echt goed dit seizoen, dus de producent van de NCRV was erg blij met Montfoort. Montfoort eindigde als tweede, achter het sterkte Faido (Zwitserland).

 

IN WELKE SPELLEN DEED JIJ MEE?

We kozen de spellen niet zelf uit. Ik speelde in het eerste spel: post uit een vliegtuig verzamelen. Ik ving de meeste brieven op, dus de 6 punten waren binnen. Ik schrok toen Erhard Keller mij vroeg te vertellen waar de plaats Montfoort ligt.
Mijn ouders waren op vakantie in Italië, dus het was erg spannend voor hen om hun dochter op de Italiaanse tv te zien.
Ik speelde ook in het spel met de honden. Ik moest pakjes vangen die mijn partner, Wim van Beesd, mijn kant op gooide. We hadden niet het beste resultaat: 4 punten.

Het tweede spel met een ansichtkaartenparcours, waar de ontspannen coach Gert Sluys de spelers van Montfoort naar de finish begeleidde, was goed voor 6 punten.

De joker werd op het goede moment ingezet door coach Joke Oostrom. Ton Admiral, verkleed als postbode met grote schoenen, was in staat om een stapel euromunten over hindernissen te brengen, wat 10 punten opleverde.

Toen het spel met de Montfoort “hond” Theo Vergeer kwam, ving hij heel veel postpakketjes. In het spel met de postzak bleef Jan Verkleij kalm en bracht hij heel snel postpakketjes door een draaideur. Hij haalde hier vijf punten mee. De andere teams deden ook goed mee, dus het spel bleeft tot het einde spannend!

De eindresultaten waren:

1. Faido (Zwitserland) 46
2. Montfoort (Holland) 41
3. Aix-les-Bains (Frankrijk) 34
3. Temse (België) 34
5. Fussen (Duitsland) 31
6. Kilmarnock (Groot-Brittannië) 30
7. Bosa (Italië) 18

WAT WERD ER GEORGANISEERD NA DE WEDSTRIJD?

Na het spel had het team van Montfoort een groot verbroederingsfeest met de andere teams, in de gymzaal van het Rhein-Nacker Stadion. Naast de teams waren ook alle presentatoren en scheidsrechters aanwezig. Het was een heel mooi evenement en er was een goede wisselwerking tussen de verschillende teams. Ik was heel trots dat Erhard Keller voor mij een foto signeerde.

Woensdag, na een mooie lange slaap vertrokken we met de bus naar Montfoort. We kwam rond 21:00 uur met het team in Montfoort aan, waar we door een grote, enthousiaste menigte werden onthaald. Op het stadhuis kregen we bloemen en we werden toegesproken door de burgemeester. Daarna werd er nog meer gefeest in het café van Montfoort – Ekelschot.

HOE EINDIGDE DE DROOM VAN MONTFOORT?

Montfoort stond voor Nederland bovenaan de ranglijst en had de fantastische mogelijkheid om de Nederlandse finalisten van Spel zonder grenzen 1975 te worden. De finale zou in het Belgische Ieper worden gehouden, op 26 augustus 1975.
Met Bedum en Steenwijk als de enige teams die nog moesten deelnemen, kwam Montfoort heel dicht bij de finale in Ieper.
Helaas versloeg Steenwijk Montfoort nipt, dus werden zij voor de finale afgevaardigd in plaats van Montfoort.

Montfoort zat als toeschouwer op de tribune van het Belgische Ieper. In het begin vond ik het jammer dat het allemaal voorbij was. Maar ik voel me er niet slecht bij: het was een geweldig en onvergetelijk avontuut!

HOE WAS DE RELATIE MET DE ANDERE TEAMS?

We hadden een erg druk programma, maar alle teams waren erg aardig, ondanks de moeilijkheden met de talen. Ik herinner me alleen het Franse team, doordat zij in hetzelfde hotel zaten als wij.

HEB JE NOG STEEDS CONTACT MET JE TEAM?

Nee, we leven niet in dezelfde buurt en we hebben onze eigen levens opgebouwd!

Maar ik probeer na 35 jaar een reunie op te bouwen, want het zou prachtig zijn om elkaar weer te ontmoeten! Ik zou dan, samen met mijn team, de wedstrijd van Spel zonder grenzen 1975 in Mannheim willen zien!